Oula Abdo er 24 ára og frá Líbanon. Hún sótti námskeið á vegum UN Women sem aðstoðar konur sem setið hafa inni við að koma fótunum undir sig að nýju. Ein megin áhersla UN Women er að tryggja konum fjárhagslegt sjálfstæði svo þær geti tekið aukinn þátt í samfélagi sínu og séð fjölskyldum sínum farboða.
„Fyrrverandi eiginmaður minn var háður eiturlyfjum og mjög ofbeldsifullur. Stundum læsti hann mig inni á heimilinu í marga daga. Hann hafði áður starfað sem leigubílstjóri og átt bakarí, en hann seldi allt til að fjármagna neyslu sína, meira að segja húsgögnin okkar.“
Oula bjó við ofbeldið um hríð en þegar eiginmaður hennar hóf að beita dóttur þeirra ofbeldi sótti hún um skilnað. Hún flutti út af heimilinu og heim til foreldra sinna.
„Í Líbanon þykir óásættanlegt að konur sæki um skilnað og fjölskylda mín kom fram við mig eins og úrhrak. Systkini mín ráku mig og dóttur mína út af heimili foreldra okkar og ég leitaði til vina minna sem leigðu mér litla íbúð. Fyrrverandi maður minn gat ekki sætt sig við það að ég byggi ein með dóttur okkar og tilkynnti mig til lögreglunnar. Hann sagði að ég væri að stunda vændi. Ásakanir hans urðu sem betur fer að engu. Stundum kom hann í heimsókn til að hitta dóttur okkar.
„Eitt skiptið þegar dóttir mín var að leik í stofunni fann hún tvo poka af eiturlyfjum undir sófanum. Ég lét fyrrverandi mann minn strax fá pokana og bað hann um að koma ekki aftur fyrr en hann væri hættur neyslunni. Að lokum gaf hann sig sjálfur fram til lögreglu en sagði þeim að ég hefði verið að selja eiturlyf með honum. Það varð til þess að ég sat inni í eitt ár og þrjá mánuði.“
Á skilið að lifa
Andlegri heilsu Oulu hrakaði mjög á meðan hún sat í fangelsi. Hún saknaði dóttur sinnar sem bjó þá hjá foreldrum hennar. Þegar Oula frétti af námskeiði UN Women, var hún ein sú fyrsta til að skrá sig. Fyrri hluti námskeiðsins veitti konunum andlegan- og sálrænan stuðning sem og endurmenntun. Við lok námskeiðsins var konunum útvegaður búnaður á borð við saumavélar, svo þær gætu hafið eigin rekstur.
„Ég hef verið frjáls í þrjá mánuði og er nú skráð í seinni hluta námskeiðsins, sem er saumanámskeið. Allar konurnar sem sækja námskeiðið vilja vera hérna; það gefur okkur færi á að komast út úr húsi og vera hluti af samfélagi þar sem við lærum saman, hlæjum og styðjum við hverja aðra. Mér líður eins og ég geti unnið bug á þunglyndi mínu, eins og ég geti staðið á eigin fótum aftur.
„Ég er hætt að skaða sjálfa mig. Ég á skilið að lifa, vinna og gera dóttur mína hamingjusama. Þegar ég losnaði úr fangelsi fyrst þorði ég ekki að horfa framan í fólk, ég gekk niðurlút. En það hefur breyst. Nú hef ég sjálfstraustið til að takast á við samfélagið. Ég trúi á sjálfa mig og þori að svara fyrir mig.
„Foreldrar mínir eru einnig orðin stuðningsríkari. Þau treysta mér aftur og eru ánægð með að ég skuli fara út úr húsi og sé farin að vinna. Ég er þegar farin að taka að mér saumaverkefni og ég hyggst halda áfram að nýta það sem ég lærði til að sjá mér og dóttur minni farboða.“
