Anna frá Mariupol er ein þeirra er flúðu til Moldóvu.
Um 430 þúsund einstaklingar hafa flúið átökin í Úkraínu til nágrannaríkisins Moldóvu. Helst er það fólk frá borgunum Mariupol og Ódessu í suður og austurhluta Úkraínu sem þangað leitar.
Anna er 23 ára og kemur frá borginni Mariupol, sem hefur orðið mjög illa úti í árásum Rússa. Hún flúði heimili sitt sama dag og innrásin hófst. Hún hefur dvalið í bráðabirgðarskýli í þorpinu Vatici, í Orhei héraði í Moldóvu í þrjár vikur.
„Ég reyni að hreyfa mig á hverjum degi. Það hjálpar mér að bægja frá vondum hugsunum,“ segir hún.
Anna starfaði sem enskukennari í heimalandinu Úkraínu. Hún segist ekki vita hvort samstarfsfólk sitt eða nemendur séu enn á lífi.
„Það er ekki hægt að ná neinu sambandi við borgina. Það eina sem ég get gert er að halda í vonina.“
Hún segir að öllum þörfum hennar sé mætt í Moldóvu. Hún hefur þak yfir höfuðið, fær mat og aðgang að internetinu og heilbrigðisþjónustu. Það eina sem hún saknar er fólkið sitt sem varð eftir í Úkraínu og hún nær engu sambandi við.
Eitt fátækasta ríki Evrópu
Moldóva er eitt allra fátækasta ríki Evrópu og hefur stríðið í Úkraínu fjölþætt áhrif á efnahagslega stöðu landsins. Moldóva hefur að mestu reitt sig á viðskipti við Rússland og Úkraínu sem hafa að miklu leyti stöðvast í kjölfar stríðsins.
Þá hefur stöðugur straumur fólks á flótta aukið útgjöld ríkisins umtalsvert. Um 430 þúsund einstaklingar á flótta dvelja nú í Moldóvu. Frá því að stríðið braust út hefur því sem nemur 15% moldóvsku þjóðarinnar farið um landamæri ríkisins. Nú í apríl fóru að meðaltali 1.800 manns yfir landmærin daglega.
Verkefni UN Women í Moldóvu snérust áður að því að efla réttindi og atvinnutækifæri kvenna í Moldóvu, enda mikil þörf á. Nú snúast þau að mestu að því að þjónusta konur á flótta frá Úkraínu og hefur stofnunin þurft að bregðast hratt við breyttum aðstæðum.
Eftirsótt í búðunum
Marina styttir sér stundi með því að bjóða upp á naglasnyrtingu í búðunum.
Marina kemur frá borginni Ódessu í suðurhluta Úkraínu og er snyrtifræðingur að mennt. Hún kveðst eftirsótt í búðunum vegna starfa sinna og segist þakklát fyrir að hafa eitthvað fyrir stafni.
„Hand- og naglasnyrting er orðin einskonar þerapía fyrir mig og konurnar hérna. Ég held alltaf uppi spjalli og stundum leita þær ráða hjá mér. Núna, á þessum erfiðu tímum, held ég að opin samskipti hjálpi okkur öllum.“
Marina segist ekki hafa flúið heimili sitt strax – lengi hélt hún í vonina um að sáttir mundu nást. En andlega reynist henni of erfitt að vera um kyrrt.
„Almannavarnirnar glumdu stanslaust og ég var orðin þunglynd. Ég reyndi að drekkja þeim út með því að stilla tónlistina í botn.“
Að lokum ákvað hún að flýja ein síns liðs og fann skjól í Moldóvu. Henni leiddist þó aðgerðarleysið og ákvað því að leggja á sig ferðalagið aftur til Ódessu og ná í snyrtivörurnar sínar. Hún reynir að létta lund sína og annarra með því að bjóða upp á hand- og naglasnyrtingu í búðunum.
Konurnar sem dvelja í búðunum vona allar að stríðinu ljúki fljótt svo þær geti snúið aftur heim og sameinast fjölskyldum sínum.
„Við höfum það gott hér, en heima er betra,“ segir Marina að lokum.
